Tarih

Yalçın Hoca’daki bir tenezzül meselesi de değildi. Ne yapıyorsa coşkuyla, şevkle, tutku ve hatta şehvetle yaptığını görürüz. Kendini ciddiye alma irade ve cüreti her satırında, her konuşmasında belirgindir. Belki de Hoca’yı bir “cüret abidesi” olarak tavsif etmek gerekir. Cüretten geldi ve cürete gitti.

Bütün konuşmalarda, ama bütün konuşmalarda ağıt değil politikaydı ağızlarından dökülen herkesin. Samandağ’ın halkların kardeşliğini öğrenmeye ihtiyacı var mıydı ki bu gelen kişiler durmaksızın kafamıza vuruyorlardı? Yoksa herkesin aklına daha çok, siyaset denen lezzet karmaşasında Alevilerin pek güzel bir garnitür olacağı fikri mi gelmişti?

Nostalji, bir huzursuzluk emaresidir. Kitlesel hâle geldiğinde mevcut durumda bir aksaklık olduğu fikrinin ve hissinin geniş kalabalıklar tarafından paylaşıldığını gösterir. Bu yönüyle toplumsal kutuplar arasındaki mevcut gerilimin de en net şekilde izlenebileceği sahnelerden birini vücuda…

Federico Garcia Lorca’nın ölümü üzerine yazılan ve ona en çok yakıştırılan öykülerden birinde Lorca’nın cesedinin 6 çingene kadının omuzlarında mağribilerin ve çingenelerin yaşadığı Alhacaba tepesine götürülerek bilinmeyen bir yere yalnızlığı anlatan ‘solea’ denilen şarkılar eşliğinde…

Kimin tarihi yazılmalıdır? Kimin sembolleriyle okunmalıdır tarih? Kimdir onlar? Onlar Ahi Evran’dır, Moğollara karşı direnenlerdir. Onlar Şeyh Bedreddin’dir, Torlak Kemal’dir, Börklüce’dir. Onlar Celalilerdir, Köroğullarıdır. Onlar adaletsizlik yapan devleti kabul etmezler. Onlar Anadolu’nun her yerinde diğerleriyle…